Goedenavond, Vercheres.
Inspecteur. U hebt weer de halve opera gemist.
- Ik kom niet voor de opera. - Ach, ja.
- Raoul. - Christine.
Ik ben net terug uit Rouen. Ik moet je even spreken.
- Ik kan niet zomaar weg. - Maar het is echt dringend.
- Wat dan ? - Ik hou van je.
- Alweer ? - Nog steeds.
- Schitterend publiek. - Je was geweldig, Biancarolli.
We eten vanavond in het Café de l'Opéra.
- Vanavond kan ik niet. - Waarom niet ?
- Ik kom, Jenny. - Zeg die andere afspraak af.
Je hebt 't twee jaar geprobeerd.
Ik geef de opera niet op voor ik echt heb kunnen zingen.
En Anatole wil me graag helpen.
Ja, wat zal een bariton anders zeggen.
- Prachtig gezongen. - Dank je, Marcel.
Waarom was je niet op het toneel, bij het slot ?
Alles in orde ?
Mlle Dubois, wilt u even hier komen ?
Niets aan de hand.
Waar was u bij het applaus ?
- Ik was misselijk. - Nee, u stond met 'n vriend te praten.
Een zangeres die tijdens de voorstelling van het toneel loopt, is een schande.
Wilde u me spreken ?
Ik wilde Mlle Dubois straks even spreken in mijn kantoor.
Ze komt er aan.
Onthou wat ik u gezegd heb.
Vercheres kan iemand goed schrik aanjagen.
Dank u wel. Ik beloof u dat het niet weer gebeurt.
Afgesproken.
Wie is die jongeman die belangrijker is dan uw carrière ?
Dat is hij niet, hoewel ik wel erg op hem gesteld ben.
Het is inspecteur Raoul Daubert.
- Wat ? Een politieagent ? - Nee, geen gewone politieagent.
Zelfs een buitengewone agent past niet bij een sopraan.
Zingt hij ?
U begrijpt het verkeerd.
Hij komt van de Militaire Academie in Saint-Cyr. Hij is intelligent, en slim.
Hij betekent niets voor u, maar maakt wel indruk.
Ik zei niet dat hij niets voor me betekende. Ik zei...
Ik begrijp u best wel.
U bent talentvol, Mlle Dubois.
Maar u moet kiezen tussen de opera en wat men een 'normaal' leven noemt.
Hoewel ik niet begrijp wat er normaal aan is.
Die twee gaan niet samen.
Kunstenaars zijn buitenbeentjes.
Ze moeten alleen omgaan met mensen die dat begrijpen.
Ik begrijp het.
De muziek vergoedt veel, kind.
- Goedenavond. - Ja, en dank u wel.
Wilt u monsieur Claudin even roepen ? Hij zit in de wachtkamer.
Goedenavond. Monsieur Villeneuve verwacht u.
- Kan ik u heel even spreken ? - Jawel.
U was niet op het toneel bij het applaus.
Het is iedereen opgevallen. Ik voel me gevleid.
Waarom was u er niet bij ?
Neem me niet kwalijk. Ik werk hier al zo lang,
dat iedereen hier deel uitmaakt van m'n leven.
Ik begrijp het. Monsieur Villeneuve wacht op u.
U was toch niet onwel ? Hebt u problemen ?
Ik weet dat het vrijpostig klinkt.
Het is heel vriendelijk van u.
Goedenavond.
Neem me niet kwalijk.
Binnen.
- Weet je waarom je hier bent, Claudin ? - Ik denk 't wel, maestro.
Al enige tijd hoor ik wanklanken bij de violen.
Pas vanavond wist ik zeker waar die vandaan kwamen.
Speel eens wat voor me.
- Wat was dat ? - Een liedje.
Een slaapliedje uit m'n jeugd, uit de Provence.
Dat speelde je uitstekend. Misschien heb ik me vergist.
Nee, jij was het wel.
Hoe komt dat ? Je bent een prima violist.
Vooruit, speel de eerste maten van de derde acte van Maerha eens.
Het heeft geen zin, maestro. Er is iets met m'n linkerhand.
Dat slaapliedje ging toch goed.
Dat is een eenvoudige melodie. Daarom koos ik dat liedje.
- Je probeerde me te foppen. - Misschien gaat het vanzelf wel over.
Dat hoop ik, maar daar hebben we nu niets aan.
Je weet dat de Parijse Opéra naar perfectie streeft.
Het spijt me werkelijk. Je bent al heel lang bij ons.
Twintig jaar.
Wat moet ik nu ?
Ik begrijp dat het niet meevalt.
Je hebt ongetwijfeld iets opzij gelegd voor je oude dag.
Als blijk van waardering zal ik ervoor zorgen dat je een seizoenskaart krijgt.
Waarom eet u niet voor u naar de Opéra gaat ?
U hoeft niet altijd dezelfde soep te eten.
- Maak je niet druk, Marie. - Dat moet u zeggen.
Ik maak me wel druk, en weet u waarom ?
Uw financiën zijn uw zaak. Als u liever spaart dan eet: mij best.
Maar u hebt al anderhalve maand niks betaald.
Ik heb nu geen geld. Nog even geduld.
Geen geld ? Na al die jaren bij de Parijse Opéra ?
Wilt u het soms meenemen in uw graf ? Dan wordt het gestolen.
Denk maar niet dat u zich over mijn rug kunt verrijken.
Je bent erg geduldig geweest, en je krijgt je geld heus wel.
Laat me nu met rust.
Het is eeuwig zonde. Al dat geld waar niemand iets aan heeft.
Als u niet betaalt, vliegt u eruit. Daar komt 't op neer, Claudin.
- U bent laat. De les is bijna voorbij. - Ik kom niet voor de les.
Ze is niet goed bij stem. Stoor haar niet bij de les.
Natuurlijk niet.
Maar als ik Signor Feretti niet waarschuw, gaat hij uren door.
Het is elf uur, Signor Feretti.
- U stelt me vandaag teleur. - Het spijt me. Ik ben wat van streek.
Gaat 't om een man ? Weg met hem.
- De muziek gaat altijd voor. - Ik snap het.
Vrouwen snappen het nooit. Gelukkig zijn ze volgzaam.
Misschien slaapt u te weinig. Kom morgen maar wat later, om 12 uur.
Vergeet niet dat anderen ook op u rekenen.
Ik weet het. Ik kan u nooit vergoeden wat u voor me doet.
Komt u maar.
- Hier is monsieur Claudin. - Kom binnen.
Neem plaats.
Uw protégee was vandaag niet in vorm.
Dat kan gebeuren. U hebt veel voor haar gedaan.
Ze gaat in ieder geval goed vooruit.
Ik ben ontslagen bij het orkest.
Dus u kunt Mlle Dubois niet meer steunen.
Tijdelijk, tot ik een nieuwe baan heb. Ik hoop dat u haar les blijft geven.
Alle respect, Claudin, maar u bent een dwaas.
Op uw leeftijd zo'n meisje veroveren,
is domweg niet weggelegd voor een armlastige violist.
Mijn motieven doen er niet toe. Wilt u alstublieft met haar doorgaan ?
Waarom zou ik die last dragen, nu u blut bent ? Ik heb niets met haar.
Haar carrière betekent alles voor me. Ik zal zorgen dat u er niet bij inschiet.
Het spijt me bijzonder. Ik heb de tijd niet.
Ik zit met hoge kosten en er zijn genoeg leerlingen die wel betalen.
Ik geef haar nog een paar lessen en dan zeg ik dat ze klaar is.
Maar dat is niet zo.
Als u geld had, zou ze snel carrière kunnen maken.
Ik neem aan dat ze niet zelf voor de lessen kan betalen.
Haar salaris is nog niet genoeg voor een les.
Ik heb echter een concert geschreven. Als ik daarvoor een uitgever vind...
Welke violist heeft er geen concert geschreven ?
Ik heb er vertrouwen in. Net als in Mlle Dubois, drie jaar geleden.
Dat had ik goed gezien, net als nu.
Pleyel en Desjardins geven me er vast een fors voorschot voor. Wacht maar.
MUZIEKUITGEVERIJ
Schandalig. Pleyel is met z'n etsen bezig.
Waarom zeggen ze die arme drommel niet dat hij vandaag niemand ontvangt ?
Kan ik hem spreken ?
Hij heeft vandaag geen tijd.
Heeft hij m'n manuscript gezien ? Mijn concert ?
- Daar weet ik niks van. - U hebt 't aangenomen.
Dan krijgt u 't te zijner tijd wel terug.
En dan nu het zuur. Voorzichtig, het brandt vreselijk.
Monsieur Pleyel.
- Wat wilt u ? - Ik wacht al de hele ochtend.
- Zeiden ze niet dat ik 't te druk had ? - Het gaat om m'n manuscript.
Geef die man z'n manuscript. Het zal wel ergens op m'n bureau liggen.
- Hoe heet u ? - Claudin. Erique Claudin.
Nee, het is een fors pakket, in een map. Het is een concert.
- Ik kan 't niet vinden. - Het moet er zijn.
Nu ja, kom over een paar dagen terug.
Het is m'n enige exemplaar. Twee jaar werk.
- Bent u soms doof ? - Het moet hier echt ergens zijn.
Hebben wij er soms om gevraagd ? Ik heb eerder werk van u gezien.
Misschien ligt 't in de prullenbak, waar het thuis hoort.
- Had ik gelijk, monsieur Liszt ? - Schitterend. Van wie ?
Erique Claudin. Ik probeer al jaren om Pleyel te overtuigen.
- Maar die houdt niet van onbekenden. - Dit geeft hij heus wel uit.
Dat is mijn muziek.
Ik had u gezegd op te krassen.
Dief.
Je hebt mijn muziek gestolen.
Dief.
- U wurgt 'm. - Je hebt m'n muziek gestolen.
Smerige dief.
Je hebt m'n muziek gestolen.
Wat is er ?
- Hou hem tegen. - Wat is er ?
Die Claudin heeft Pleyel vermoord. Haal de dokter.
- Haal de dokter. Bel de politie. - Snel, de dokter. En de politie.
- Wat is er ? - Pleyel is vermoord.
- Hij rende die kant op. - Erachteraan.
Hier is hij niet.
Rij maar door. Deze wijk is afgesloten.
Lecours, waarom zijn we hier ooit directeur geworden ?
Operahuis ? Het is een gekkenhuis.
En nu dit. "Gezocht wegens moord: Erique Claudin, ex-violist Opéra."
"48 jaar, 1 meter 73. Gezicht onlangs verminkt door zuur."
Na 20 jaar bij de Opéra heeft die Claudin 't gore lef een moord te plegen.
Na 20 jaar bij de Opéra is iemand tot alles in staat, beste Amiot.
Binnen. Ja, kom maar.
Er is een dief in het gebouw. Een kostuum en twee maskers zijn weg.
Onmogelijk. Dat kostuummens weer.
- Eruit met haar. - Ze is veel te dik.
Maar er is ook ingebroken in het restaurant.
Ja, en er ontbreken...
Er ontbreken een pot zure varkenspootjes, een ham, en paté.
Bel de politie. Dit kan niet.
Ik vrees dat de politie machteloos staat.
- Het is 'hij'. - Wie dan ?
Begin niet weer met die onzin. Je weet best dat spoken niet bestaan.
U gelooft er niet in, maar ik hou er niet van.
- Wat ? - Onze toneelmeester ziet weer spoken.
Zodra er iets gebeurt, geeft hij het spook de schuld.
- Met een lange neus en 'n rode baard. - Hou toch op.
Weg. Hoor je me, Lecours ?
M'n loper is weg.
Besef je wat dat betekent ?
Met die sleutel kan de dief alle 2500 deuren openmaken.
En duizenden kasten en bureaus.
Misschien bezwijkt hij aan de varkenspootjes.
Je snapt het niet. Hij kan zich overal verstoppen en totaal onvindbaar zijn.
Jij hebt nooit gezien hoe groot dit gebouw is.
Nee, ik heb wel andere zorgen.
Waar wacht je nog op ? Haal de politie.
Paté, ham, zure varkenspootjes en 2500 kamers.
Wat een toestanden.
- Enig. Wat is het ? - Een slaapliedje uit de Provence.
Ik ken 't m'n hele leven al.
Monsieur Daubert.
- Dit noemen ze 'repeteren'. - Het spijt me, maar ik moet je spreken.
Ik ben nu bezig, zoals je ziet.
Zo praat je toch niet tegen een heer.
- Kom verder, Raoul. - 'Repeteren'.
Anatole helpt me.
- Hoe aardig van hem. - Ik doe het met genoegen.
- Anatole Garron, van de Opéra. - Dit is inspecteur Daubert, Sûreté.
Ik heb over u en uw spannende werk gehoord.
Uw werk is veel spannender. Ik kan me niet zo uiten als u.
Ik ken dat prachtige liedje niet, maar ik ben ook geen operakenner.
Het is niet uit een opera, het is een slaapliedje.
Werkelijk ?
Veel slaap lijkt het niet te verwekken.
Elk lied kan op veel manieren worden uitgelegd.
- Door een musicus. - Door een speurder ook.
Al zal de speurder zich meestal vergissen.
Ik moet je even alleen spreken. Ik kom voor politiezaken.
- Met mij ? - Wat kan zij met 'n politiezaak hebben ?
Wat is er aan de hand ?
Ik heb liever dat Anatole erbij blijft.
Goed dan.
- Ken je Erique Claudin ? - Jazeker.
- Hoe goed ken je hem ? - Alleen als violist van het orkest.
Ik kwam hem wel eens tegen in en rond de Opéra, maar meer niet.
Hij deed een beetje raar, maar zo deed hij tegen iedereen.
- Raar ? Hoe bedoel je "raar" ? - Tja, het is moeilijk te zeggen.
Een beetje excentriek, maar goedaardig.
Het leek me een aardige oude man, maar na die moord...
Hoezo eigenlijk ?
Hij was inderdaad een aardige, goedmoedige man.
Maar hij dacht dat Pleyel z'n levenswerk wilde stelen. Toen werd hij gek.
Hij is tot meer moorden in staat, en we moeten hem snel inrekenen.
Maar wat heb ik daarmee te maken ?
In z'n kamer vonden we iets wat naar jou verwees.
We willen graag uitleg.
Dus daar is 't gebleven.
- Verklaar u nader. - Dat beeldje is van mij.
- Van u ? - Ik heb het zelf gemaakt.
- Ik wilde het aan jou geven. - Wat lief van je.
- Maar het was opeens weg. - Het lijkt heel goed.
U bent een veelzijdig mens.
- Je hebt er vast vaak voor geposeerd. - Ik heb er nooit voor geposeerd,
- Hebt u dit van schetsen gemaakt ? - En uit m'n geheugen.
Ik draag het beeld van Christine voor altijd in me.
- Die Claudin had het gestolen. - Waarom ?
Dat lijkt me duidelijk.
Als rechercheur wil ik ook wat duidelijk is, graag bevestigd zien.
Als man moet u begrijpen dat hij Christine altijd vanuit de orkestbak zag,
en waarschijnlijk verliefd op haar werd.
Dat is toch goed mogelijk ?
Heeft Claudin ooit geprobeerd om je te benaderen ?
Nee, nooit.
Dan was het wel een lauwe minnaar. Claudin was amper vijftig jaar.
- Waarschijnlijk durfde hij niet. - Dat zal wel.
- Dit is voor jou, Christine. - Krijg ik het ?
Ik beschouw het als een geschenk van jullie beiden.
Daar schiet ik niet veel mee op.
Voortaan speur ik wel, en mag u boetseren.
- In ieder geval liep dit spoor dood. - Dat denkt u maar.
Ik heb tenslotte het beeldje teruggevonden.
- Staat uw rijtuig voor, monsieur ? - Inderdaad.
- Kunt u mij ergens afzetten ? - Waar moet u heen ?
Dat maakt niet uit. Heel Parijs is m'n werkgebied.
In dat geval...
- Au revoir, Christine. - Au revoir.
- Bedankt voor je hulp. - Ik hoop dat je hem snel vindt.
- Bent u zover ? - Tot uw dienst.
- Na u, monsieur. - Nee, na u.
PARIJSE OPERA "LIEFDE EN ROEM"'
- Wat ziet u er mooi uit. - Altijd toch ?
Maar nu helemaal. Als monsieur Garron ogen in z'n hoofd heeft...
- Madame Biancarolli. - Bedankt. U moet op.
- Marcel, ben ik te benijden ? - Jazeker.
Klopt, maar niet waarom jij denkt.
Ik ben zo blij, omdat ik vanavond met Mlle Dubois ga eten.
Je wordt een beroemde zangeres.
Ik help je wel.
Christine, je wordt een beroemde zangeres. Ik help je wel.
- Wat is er ? - Iemand zei net precies hetzelfde.
- Wie dan ? - Geen idee. Het was alleen een stem.
- Ik wist dat je me ooit zou horen. - Was jij dat ?
Nee, maar ik zeg dit al zolang ik je ken. Eindelijk hoor je me.
- U moet op. - Vanavond zeg ik het weer.
Is er iets ?
Ik weet 't niet.
Monsieur Vercheres.
Haal de dokter. Breng haar naar haar kleedkamer.
Wat is er gebeurd ?
U moet direct op. Madame Biancarolli is onwel.
Ga u snel verkleden. Waar zit die luie kleedster ?
Claire, ze moet zich onmiddellijk verkleden.
Het was een verdovend middel.
- Wie doet zoiets nu ? - Ze had vast te veel gegeten.
- Komt ze er weer bovenop ? - Jawel.
Wat doe ik hier ?
Ik moet het toneel op.
Het gaat wel over.
Waarom zingt zij ? Wat doet ze daar ?
- Wat is er aan de hand ? - Beheers u, Madame.
Kom ter zake. U had last van indigestie. Mlle Dubois moest wel invallen.
Indigestie ? Toen ik opkwam, voelde ik me nog prima.
Ik ben verdoofd, en u weet best door wie.
Anatole Garron wilde die troela lanceren.
- Kijkt u toch uit met wat u zegt. - Beheers u.
Laat Garron arresteren, en haar ook. Ik eis een onderzoek.
- Laat me los. - Denk aan onze naam.
Je was geweldig.
Echt, volgens de rekwisietenman kon niemand erbij. Althans, geen mens.
Waar wacht u op, inspecteur ? Arresteer Garron. U weet dat hij 't was.
Dat weet ik niet. Ik ben geen helderziende.
- Ik verzamel alleen bewijsmateriaal. - Dat is er te over. Iedereen weet...
Wilt u gaan zitten.
U had wel gelegenheid om het middel in haar glas te doen.
Zonder meer.
Net als iedereen.
- Dan gaat het om het motief. - En dat is duidelijk.
Hij wilde mij opzijschuiven voor die...
- Doelt u op Mlle Dubois ? - Inderdaad.
- Hoort u dat, monsieur Garron ? - Ze is goed bij stem.
En zeer uitgesproken.
- Wat is uw reactie ? - Ik wijs haar beschuldiging af.
- Ontkent u een motief te hebben ? - Ik ontken dat ik haar verdoofd heb.
Waarom aarzelt u nog ? U bent geen onderzoeksrechter.
Kunt u bewijzen dat Garron dit heeft gedaan voor Mlle Dubois ?
- Iedereen weet... - Praatjes vullen geen gaatjes.
Ik zoek het hogerop. Ik heb relaties bij de Sûreté.
Ik ben vanavond bijna vermoord. Arresteer de dader en z'n handlanger.
- Of anders... - Wacht nu even.
Monsieur Garron ontkent dat hij het was, en er is geen bewijs.
Vergeet een ding niet, madame.
Als u dit doorzet en er volgt geen veroordeling, zit u in een lastig parket.
Zo is het.
Hoe het ook afloopt, uw carrière is verbonden met de Parijse Opéra.
Een schandaal dat ons of een van onze mensen raakt, beschadigt ook u.
- Moet ik alles dan maar vergeten ? - Voor uw en onze bestwil.
Ook zakelijk gezien is dat het beste, dus dat raden we u aan.
Precies.
Goed dan.
Maar wel onder voorwaarden.
Ik wil 'n andere doublure. Christine blijft in het koor zolang mijn contract loopt.
Dat sta ik niet toe. Dit gaat te ver.
- Als dat gebeurt... - Ik ben nog niet klaar, Anatole.
Moet ik vergeten dat ik verdoofd werd ?
Best, maar ik ga iets verder. We vergeten ook wat er daarna is gebeurd.
- Nu kan ik u niet volgen. - Het is heel eenvoudig.
Er is niets gebeurd. Ik ben niet verdoofd en Christine heeft niet gezongen.
- En de recensenten dan ? - U legt de kranten 'n spreekverbod op.
Geen sprake van. Belachelijk.
U vergeet het publiek. Moet het publiek vergeten dat zij 'n sensatie was ?
Als u de Opéra te gronde wilt richten om haar, ga uw gang.
Als ik m'n zin niet krijg, klaag ik ze aan wegens poging tot moord. Begrepen ?
- Madame was weer schitterend. - Ja, goed hé ?
- Monsieur Garron heeft de pest in. - Net goed.
Die komt straks terugkruipen om alles op te biechten en vergeving te vragen.
- Wie bent u ? - Morgenavond zingt Christine Dubois.
Verdwijn uit Parijs. Ik waarschuw niet meer.
Doe dat domme masker af.
- Wat was dat ? - Geen idee.
Wat is er gebeurd ?
Madame Biancarolli en haar kleedster zijn vermoord.
Vermoord ?
- Bent u gewond ? - Wat was u aan het doen ?
Ik zat achter hem aan. Achter de moordenaar.
- Was er daarboven nog iemand ? - Dat heeft iedereen gezien. U ook.
Nee, monsieur. Ik zat achter u aan.
OPERA TOT NADER ORDER GESLOTEN
- Hoe lang blijft de Opéra dicht ? - Dat weet ik niet.
- Zijn er verdachten ? - Geen enkele.
- Wat is uw theorie ? - Ik theoretiseer niet.
Maar zolang de Opéra dicht is, denkt iedereen alleen maar aan de moord.
Er moet een arrestatie komen.
Inspecteur Daubert.
- Ik ben direct gekomen. Wat is er ? - Luister maar.
"Christine Dubois moet Biancarolli vervangen."
Het lag op m'n bureau toen ik na het avondeten terugkwam.
Het is een prima suggestie. U gaat direct weer open.
- Maar u zei... - Nee, u gaat weer open.
- Met Mlle Dubois ? - Ja, dat houdt die gek wel rustig.
Als hij niemand aanvalt, kan hij geen kwaad.
Christine moet niet zingen, en de moordenaar mag hier niet blijven.
- Ik moet hem aanhouden. - Ik snap het niet.
Als Christine zingt, is hij tevreden en laat zich niet zien.
We lokken hem met een ander.
Moet de Opéra nu ook al moord op het repertoire zetten ?
Overal komt politie, zelfs in het koor. De zangeres krijgt 'n lijfwacht.
- Onze goede naam... - Ik doe 't niet graag.
Vooral vanwege Mlle Dubois, maar het moet.
En wie had u de rol van lokaas toebedacht ?
- Dat mag u zeggen. - Madame Lorenzi durft alles.
- Helaas wel. - Mooi. De Opéra gaat weer open.
Goedemorgen, Christine.
- Mag ik binnenkomen ? - Jawel.
- En ? - Christine, ik...
- Ja ? - Kan ik je even spreken ?
- Zeg het maar. - Na u.
Een voor een, graag.
Jij eerst. Jouw naam is met een A.
De Opéra gaat weer open. Jij en ik...
U vergist zich. Het spijt me, maar de Opéra gaat zonder jou open.
Vanwege het onderzoek naar de moord moet iemand anders zingen.
O ja ? Vanwege het onderzoek naar de moord moet Christine juist wel zingen.
O ja ? Een zanger moet zelfverzekerd zijn, maar overdrijft u niet ?
Nee, hoor. Ik heb zelf een plan om de dader te pakken.
Dus u bent speurder geworden ?
Prima, maar beperk uw hobby dan tot uitvoeringen in besloten kring.
Dit is tijdverspilling.
De heren Amiot en Lecours hebben mij verzekerd dat Mlle Dubois gaat zingen.
En denk erom dat dit een geheim plan is.
Het spijt me, maar ik heb de heren moeten verbieden je te laten optreden.
Voorlopig althans.
En uw plan interesseert me geen lor.
- Kan ik je even alleen spreken ? - Daarvoor kwam ik ook.
- Ik moet zo weg. - M'n rijtuig staat voor.
Ik ga niet meteen, maar straks pas.
Dan wacht ik wel.
Monsieur Villeneuve vraagt u dit te doen voor de goede zaak.
Denkt u dat Claudin echt tevoorschijn komt en z'n leven waagt,
om z'n eigen concert te horen ?
Als Frans Liszt zelf het speelt ? Zeker wel.
Er gebeurt veel slechts uit naam van de muziek. Nu kunnen we iets goeds doen.
- Tot uw dienst, heren. - Dank u, maestro.
Spannend hoor, speurwerk.
Voor mij helemaal. Ik had de eer om verdachte te zijn.
DE GEMASKERDE PRINS UIT CAUCASIË
Monsieur Daubert ?
Moet u horen.
Hoe kan dat spook toch alles weten ?
"Als Madame Lorenzi zingt, zijn de gevolgen voor u."
- Ons plan werkt dus. - Het bevalt me niks.
Dit is niet goed voor de Opéra, al die politie.
- En Madame Lorenzi ? - Die geniet. Als ze maar mag zingen.
Ach, operazangers. Met bewaking in de kleedkamer,
en een escorte naar het toneel, voelt ze zich heel wat.
Madame Lorenzi, u bent toch wel volkomen kalm ?
Hoe bedoelt u ? Waarom zou ik niet kalm zijn ?
De piano is net gestemd.
- Wanneer spelen we het stuk ? - Vlak na de opera.
Het plan van Daubert moet ook de kans krijgen.
- Wilt u vanuit de orkestbak kijken ? - Nee, ik zit hier prima.
- Ik wil de partituur nog doornemen. - Ik hoor de ouverture.
Jullie blijven steeds onopvallend op het toneel. Let op alles wat ongewoon is.
Alleen leden van het operagezelschap mogen de coulissen in. Dat was het.
Was toch thuis gebleven. Je begrijpt toch waarom je niet mag zingen ?
Ik moest komen. Een nieuwe opera, en Madame Lorenzi is goed.
En Anatole Garron is de bariton.
Sorry, maar ik maak me gewoon veel zorgen.
Ja, ik ook.
Wacht je op me in je kleedkamer ?
Hij is er. Hij heeft een van ons vermoord en diens masker opgezet. Let goed op.
Wat is er ?
Deze kant op, mademoiselle.
Bent u een politieman ?
- Waar is inspecteur Daubert ? - Die is druk bezig. Ik pas wel op u.
- U bent geen politieman. - Ik bescherm je wel, zoals altijd.
Je wilt toch wel hier bij me blijven, kind ?
Ik was erg alleen zonder jou, maar nu ben je dan toch gekomen.
Je gaat voor me zingen terwijl ik speel, en we blijven altijd samen.
Het is daar heel mooi.
Heel mooi.
Kom maar, kleine.
- Waar is Christine ? - Ik weet 't niet.
- Is ze hier niet geweest ? - Niet dat ik weet.
Stil maar. Je bent nu toch niet bang meer ?
Je weet dat ik je geen kwaad doe.
Ik zou 't niet kunnen. Heb ik je niet juist altijd geholpen ?
- Ja. - Ja, wat ?
Ja, u hebt me altijd geholpen.
Zo is het. Vraag maar aan Biancarolli, die jou niet wilde laten zingen.
Die wist niet hoeveel ik van je hou. Nu wel.
Maar dat is verleden tijd. Het gaat nu om jou en mij.
Nu mag je volop zingen, maar alleen nog voor mij.
Dat wil je toch wel, lieveling ?
Natuurlijk. Er staat een piano in de foyer.
- Daar kunt u spelen en zal ik zingen. - Je begrijpt het niet.
We kunnen nooit meer terug daarheen.
Ik heb die kroonluchter laten vallen. Voor jou, Christine.
Ik had ze gewaarschuwd voor dood en verderf als ze je niet lieten zingen.
Kijk. Had ik niet gezegd hoe mooi het was ?
Je wist niet dat we ons eigen meer hadden.
Ze hebben je tegen me opgezet. Daarom ben je bang.
Kijk dan naar je meer. Het is hier fijn, als je aan het donker gewend bent.
De duisternis is ook fijn. Zo zacht en vreedzaam.
Hij geeft rust, en verlicht het lijden.
We zijn pal onder de Opéra. De muziek daalt hier neer.
Zonder het lijden blijft er schoonheid over.
Het leven hier is een wederopstanding.
Dit is niet zomaar een optreden. Het lot van de Opéra staat op 't spel.
- Garron, heb je Christine gezien ? - Die zit thuis.
Nee, ze was hier eerder, maar nu is ze spoorloos verdwenen.
Spelen, maestro. Spelen.
Nemen jullie twee die gang en jij die. Kijk uit, die gek is tot alles in staat.
Dat is mijn concert.
Liszt is begonnen.
Een briljant idee. Misschien luistert Claudin wel.
Dat geluid komt daarvandaan.
Ja, je hebt gelijk.
De hele boel staat op instorten.
Zing dan, Christine.
Zing dan.
Verroer je niet.
- Alles stort in. - Omdat ik schoot.
"Zijn" concert, zei hij. Maar die melodie is van mijn liedje.
- Wie was hij ? - Hij kwam net als jij uit de Provence.
Daar kende iedereen dat liedje.
Hij was in feite een vreemde voor me,
en toch voelde ik me altijd tot hem aangetrokken.
Vanuit een soort medelijden, of begrip.
Z'n smart, z'n waanzin worden vergeten. Z'n concert blijft voortbestaan.
Ik ben blij dat hij het nog gehoord heeft.
Die arme Claudin.
U was geweldig vanavond.
- Dank je, Celeste. Het ging goed, hé ? - Geweldig.
Je was fantastisch. Onvergelijkelijk, prachtig, sensationeel.
Het zou me jaren kosten om te zeggen hoe geweldig je was.
We eten vanavond in het Café de l'Opéra.
Het spijt me, Anatole. Ik kan vanavond niet.
Waarom niet ? Een andere afspraak ?
- Met wie ? - Met Raoul.
Die politieman ?
Binnen.
- Jullie kennen elkaar. - Jazeker.
Ben je zover ? Het rijtuig staat voor. Monsieur begrijpt dat wel.
- Anatole wil ook met me uit eten. - Ongetwijfeld.
Schiet je wel op ?
Weet je, laten we met z'n drieën gaan eten. Het is toch al gereserveerd ?
Ik eet doorgaans niet met baritons.
En ik word niet graag gezien met politie.
- Je zult tussen ons moeten kiezen. - Zonder meer.
Niet duwen, monsieur. Mademoiselle is niet klaar.
Ga je mee een hapje eten in het Café de l'Opéra ?
Met alle genoegen.
Komen we hier doorheen ?
Natuurlijk wel. Wie let er nu op een bariton en een speurder ?
- Na u, monsieur. - Na u, monsieur.